حسن روحانی در اظهارات اخیر خود، بگونه ای رقت انگیز ناتوانی دولت خود از تحمل فشارهای داخلی و خارجی را بنمایش نهاده است. چنین بنظر میرسد که وی نسبت به پیامدهای حضور در کنفرانس مهم سیکا نومید ست و پیشاپیش اطمینان دارد، که این نشست و گفتگوها تاثیر تعیین کننده ای برپایانیابی انزوای سیاسی حکومت اسلامی و کاهش فشار تحریم های اعمال شده از سوی غرب نخواهند داشت.
همنشینی رئیس دولت اسلامی با سران دو ابر قدرت دارای حق وتو، به وی دلگرمی نبخشیده، اندکی از نگرانی های وی نکاسته و بخوبی میتوان دریافت، که میان وی و مخاطبینش در تهران و واشنگتن فرسنگها فاصله است.
رئیس دولت اسلامی در حال حاضر نماد روشن بی پناهی و تنهائی یک دولتمرد، در شرایط بحرانی است. از یکسو در تلاش کاهش فشارهای غرب و بلاگردانی از حکومت مرتجع اسلامی ست و از سوی دیگر تحت فشار باندهای چپاولگر و ماجراجوی بیت رهبری و سپاه قرارگرفته است، که امروزه در حال دست و پازدن مذبوحانه هستند.
حسن روحانی در اظهارات اخیر، با اعلان طرحی تحت عنوان "جهان علیه خشونت و افراطیگری" از "جهانی که در آن سخن جای سلاح، و خرد جای زور، و امنیت و ثبات جای تخریب و فساد بنشیند"، مصداق بارز شخصیتی چندپاره و سردرگم از خود نشان داده است؛ نمیتوان فهمید سر سخن با که دارد.
شیخ حسن روحانی با بکارگیری دو مفهوم مصطلح "ملت" و "مردم"، که معنای اصلی انها بر اساس مضامین و مفاهیم لوث شده درحکومت اسلامی، بترتیب " دولت" و "بیت رهبری و بسیج و سپاه" معنا دارند، درماندگی حکومت را بروشنی برملا کرده است. شایان توجه است که مخالفین حکومت غاصب اسلامی، با عنایت به خطرات گنگ احتمالی برای موجودیت ملت و کشور، جانب احتیاط پیشگرفته و متانت خارق العاده ای از خود نشان میدهند. این خویشتنداری بدون تردید کیفیت نوین و متفاوتی داشته و با روش خودفروختگان پیشین و منتقدان فرصت طلب فاسد امروزین حکومت قابل مقایسه نیست.
ناگفته نماند که ملت ایران و میهنپرستان ایرانی در حال حاضر از هر کس بی پناهترند! هیچ انتخاب دیگری جز تماشای منفعل اوضاع نگرانکننده ی کشور و بیم و دلهره از افزایش خطر اصطکاک نظامی ندارند! سیاست پیشگان ایرانی در انتظار نشسته اند، تغاری بشکند ماستی بریزد
همنشینی رئیس دولت اسلامی با سران دو ابر قدرت دارای حق وتو، به وی دلگرمی نبخشیده، اندکی از نگرانی های وی نکاسته و بخوبی میتوان دریافت، که میان وی و مخاطبینش در تهران و واشنگتن فرسنگها فاصله است.
رئیس دولت اسلامی در حال حاضر نماد روشن بی پناهی و تنهائی یک دولتمرد، در شرایط بحرانی است. از یکسو در تلاش کاهش فشارهای غرب و بلاگردانی از حکومت مرتجع اسلامی ست و از سوی دیگر تحت فشار باندهای چپاولگر و ماجراجوی بیت رهبری و سپاه قرارگرفته است، که امروزه در حال دست و پازدن مذبوحانه هستند.
حسن روحانی در اظهارات اخیر، با اعلان طرحی تحت عنوان "جهان علیه خشونت و افراطیگری" از "جهانی که در آن سخن جای سلاح، و خرد جای زور، و امنیت و ثبات جای تخریب و فساد بنشیند"، مصداق بارز شخصیتی چندپاره و سردرگم از خود نشان داده است؛ نمیتوان فهمید سر سخن با که دارد.
شیخ حسن روحانی با بکارگیری دو مفهوم مصطلح "ملت" و "مردم"، که معنای اصلی انها بر اساس مضامین و مفاهیم لوث شده درحکومت اسلامی، بترتیب " دولت" و "بیت رهبری و بسیج و سپاه" معنا دارند، درماندگی حکومت را بروشنی برملا کرده است. شایان توجه است که مخالفین حکومت غاصب اسلامی، با عنایت به خطرات گنگ احتمالی برای موجودیت ملت و کشور، جانب احتیاط پیشگرفته و متانت خارق العاده ای از خود نشان میدهند. این خویشتنداری بدون تردید کیفیت نوین و متفاوتی داشته و با روش خودفروختگان پیشین و منتقدان فرصت طلب فاسد امروزین حکومت قابل مقایسه نیست.
ناگفته نماند که ملت ایران و میهنپرستان ایرانی در حال حاضر از هر کس بی پناهترند! هیچ انتخاب دیگری جز تماشای منفعل اوضاع نگرانکننده ی کشور و بیم و دلهره از افزایش خطر اصطکاک نظامی ندارند! سیاست پیشگان ایرانی در انتظار نشسته اند، تغاری بشکند ماستی بریزد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر