تلاش شبانه روزی بنگاه های خبری -امروزه-
برین متمرکز است، به افکار عمومی مردم جهان القا کنند، که کشور سوریه درگیر با یک
«جنگ داخلی» است؛ در صورتی که این کشور مورد تهاجم گروه های مسلحی قرارگرفته است،
که توسط دول متخاصم با حکومت سوریه تامین مالی شده، آموزش نظامی داده شده و تحت
پوشش اطلاعاتی و نظامی بیگانه، خطوط مرزهای برسمیت شناخته این کشور (توسط مجامع بین
المللی و دول همسایه!) را شکسته و از خاک کشورهای مجاور با سوریه به این کشور تجاوز
نموده اند.
بنابرین سوریه بعنوان عضوی از سازمان ملل متحد
مورد «تهاجم نظامی خارجی» قرار گرفته است؛ تائید و یا حمایت از تهاجم نظامی خارجی
بهر شکلی که رخ دهد، نمایانگر نادیده انگاشتن و بهتر بگوئیم زیرپانهادن قوانین بین
المللی* است. توجیهات دروغین، زمینه ساز مناسباتی مغایر با قوانین بین المللی است،
که میتواند در آینده ی دور یا نزدیک گریبانگیر هر یک از کشورهائی شود، که مطبوعات
آنها در حال حاضر بگونه ای هیستریک به توجیه این تجاوز مشغول هستند.
کشور یمن نیز، به جرم قرار گرفتن در شبه جزیره عرب و تسلط این کشور بر «باب المندب» (که این خود همانند تنگه هرمز «گلوگاهی استراتژیک» محسوب میشود!) امروزه مورد تجاوز نیروهای مسلح امیرنشین
های حوزه خلیج فارس به رهبری خانواده آل سعود در ریاض قرار گرفته است؛ دول متجاوزی
که پایه های لرزان سلطه خانوادگی خود بر مردم ناراضی را، با تامین مالی آنها از طریق
درآمدهای حاصله از فروش منابع زیرزمینی باد آورده برپا نگاهداشته اند؛ نه از طریق
انتخاباتی دموکراتیک. بدین ترتیب هیچیک از آنها صلاحیت تعیین سرنوشت مردم یمن را
نداشته و ندارد و بهمین دلیل محکوم به شکستی مفتضحانه هستند.
ناگفته نماند، صرفنظر از قلمبدستان مزدور، ایرانیان زیادی هستند، که به بهانه مخالفت با حکومت تحمیلی، بر هر اقدامی علیه متحدان منطقه ای صحه گذاشته و از آنها استقبال می کنند؛ برین باورست، بسیاری از آنها ناخواسته آب به آسیاب دولی در منطقه می ریزند، که منافع و مصالح استراتژیک و بلند مدت ایران و ایرانیان را هدف دشمنی خود قرار داده اند؛ و نه حکومت وقت را؛ دولی که دشمنی و رقابت منطقه ای با ایران را، در زمان محمدرضاشاه پهلوی به نمایش گذاشتند و کمر به نابودی ایران و ایرانیان بسته اند.
از خاطر مبریم: «کس نخارد پشت من، جز ناخن انگشت من.»
عظمت و اقتدار ایرانیان هیچگاه و درهیچ مقطع تاریخی، محدود به منافع و مصالح زودگذر حکومت وقت نبوده، نیست و نخواهد بود. هیچیک از مخالفان خارجی این حکومت گره ای از مشکلات ما با آن نخواهد گشود.
هیچ دولتی در جهان مناسبات خود با قدرت حاکم را به مخاطره نخواهد انداخت، تا از حقوقِ حقه یِ ملیِ ملتِ ما در برابر حکومت وقت حمایت کند؛ هیچیک از دول جهان مایل و علاقمند به استقرار حاکمیت ملی ایرانیان (که قدرت و عظمت ملی ما را -چه در منطقه و چه در عرصه بین المللی- بمیزان قابل توجهی فزونی می بخشد) نبوده و نیست.
با اندکی تامل درخواهی یافت، کوشش آنها نیز همانند چپاولگران داخلی، متمرکز بر تعمیق شکاف میان ایرانیان بوده است.
پاینده ایران
* "UN GA Res. 3314 (XXIX), UN GAOR 29th Sess., Supp. No. 31 (1974)"
(http://www.javier-leon-diaz.com/humanitarianIssues/DefinitionOfAggression.pdf)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر