...«رقبایی»
وجود دارند، که «دشمنان» مشترکی دارند؛
«مُتحدانی»، که هنگام وقوع یک بُحران، از
«طرفِ درگیر با متحدانِ خود» پشتیبانی می کنند؛
منافعیِ متضاد، که نیروهای متخاصم را به ترک جبهه ای وادار نموده و به سمت جبهه ی مخالف هدایت می کنند؛
منافع مشترکی، که گاه مغازله
های عجیب و غریب گروه های ناهمگون با یکدیگر را بنمایش می نهند.
میتوان قدرت های درگیر در بُحران خاورمیانه را به دو
گروه عُمده تقسیم نمود:
- «گروه مداخله گر» یا درگیر با بُحران (ایالات
متحده، ایران، عربستان سعودی، قطر، ترکیه و اسرائیل)
- و «گروه
مداخله جو» که بطورغیر مستقیم در درگیری ها مشارکت دارند ( مصر، سوریه، لبنان و
فلسطینی ها).
از آنجاکه گروه نخست، گاه اهدافی متفاوت و مغایر با
اهداف گروه دوّم را تعقیب میکند، گروه مُتغیر دوّم، به اقتضای شرایط و بر اساسِ منافع خود، در مقطعی
از کشمکش، نه تنها از ادامه همکاری با آن خودداری می کند، بلکه در صورت لزوم، به صفِ رقبایِ متحدِ پیشینِ خود پیوسته
و به رویارویی با آن می پردازد.
پاسخ چرایی و دلیل ادامه یافتنِ درگیری ها را -علاوه بر جابجایی های تاکتیکی نیروهای یاد شده- می
بایستی در طولانی شدنِ مُدّت زمانِ مُداخله جستجو کرد.
نمودار بالا
کوششی در جهت روشنتر شدن اوضاع و روابط میان قدرت های درگیر در خاورمیانه است؛
تهیه کننده این طرح می نویسد: «
تلاش من برین است، این نمودار را بروز کنم؛ زیرا هر بار که به آن مراجعه می کنم،
متوجه میشوم یک فلش از قلم افتاده و یا جهت آن تغییر کرده است؛ همین امر به تنهایی، نمایانگر پیچیدگی بحران و روابط مزبور در خاورمیانه است.»
ترجمه به اختصار و به مضمون: واشنگتن پست
منبع اصلی: The Big Pharaoh
( MB:اخوان المسلمین!)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر