وجود حکومت های خودکامه محلی، یکی از موانع بازدارنده بر سر راه رشد و اعتلای جوامع بوده و نشانه ی بارز عقبماندگی خاورمیانه است... نگرش عشیره ای رایج میان مردم خاورمیانه، ابزار سرکوب را در دست حکام مستبد نهاده، گاه معتدل ترین عنصر، مبدل به مستبدِ خودکامه در راس قدرت میشود.
تجربه عراق اثبات حقانیت کسانی ست که بیمناک، فدرالیسم را «مار خوش خط و خال» می نامند:
شاهد هستیم، چند صباحی از عمر اقلیم کردستان عراق نپائیده، اغراض جدائی طلبانه ی نهفته در پشت عناوین پر طمطراق، یکی پس از دیگری نمایان میشوند.
تقسیم عراق به سه بخش جداگانه، یعنی تاسیس سه کشور (ابتدا بساکن: متخاصم!)، میتواند چالش پیش نگاشته برای رویاروئی های «حکومت قومگرای کرد»، «حکومت تک حزبی شیعه» و «حکومت ناسیونالیستی عربی سنی» در آینده باشد؛ علاوه برآن نطفه اصطکاکات نظامی محتمل آتی با همسایگان را با خود حمل میکند.
پرسش اینست، آیا غربال کردن تنوعات قومی، فرهنگی و سیاسی مردم، گونه ای پاکسازی (بخوان جدا کردن) شووینیستی و سرآغازی بر دشمنی تازه میان آنها نیست؟... آیا یکدست سازی جامعه، دسیسه ای جهت زمینه سازی استقرار نظام حکومتی تک حزبی و حکومت نظامیِ خود محور نیست؟... آیا زمامداران سه حکومت متخاصم فرضی، با اقلیتهای ترکمان، آسوری، ارمنی، مسیحی و غیره چه خواهند کرد؟ آیا هر یک از آنها نیز صاحب کشور جداگانه ای میشود، یا آنکه تنها "تفنگچیانی" که از حمایت جناح های جنگ طلبِ آمریکائی- اسرائیلی برخوردارند ازین ترمه قبائی نصیبشان میشود؟
آیا اختصاص سه بودجه کلان سالانه برای سه ارتش جداگانه به سود مردم منطقه است؟... نظر همسایگان در مورد "بالکانیزه کردن" خاورمیانه و پاکسازی نژادی چیست؟... آیا وجود سه ارتش جداگانه تهدید امنیتی نوینی علیه همسایگان نیست؟
جدائی طلبان وانمود می کنند، در صدد هستند از بلبشوئی که موجب مرگ، خانه خرابی و آوارگی صدها هزار شهروند عراقی شده و موجودیت عراق را بر لبه پرتگاه سقوط کشانده، بهره برداری فرصت طلبانه کرده و از نابسامانی عراق در جهت اغراض سیاسی خود بهره جویند؛ گوئی هدف از ویران ساختن عراق و سوریه، باز گذاشتن دست کسانی است، که در پی تاسیس "اسرائیل ثانی" در خاورمیانه هستند.
نغمه ی شوم تقسیم عراق به سه کشور سنی، شیعه و کرد هیچ مگر برنامه ریزی و زمینه سازی مقدمات نظامی، برای جنگهای خونین دهه های آتی در خاورمیانه نیست.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر