ما ایرانیان نیاز مبرمی به تمرکز حواس داریم
زیرا انچه را باید بدانیم میدانیم و نیاز به تجربه نوینی نیست که بما کمک کند میان خوب و بد تمیز داده و یکی را انتخاب کنیم.
انتخاب ما روشن است : ما خواهان بازپس ستاندن میهنمان از حکومتی غاصب و ضد ایرانی هستیم. خواهان نظامی قانونمند و قوانینی منبعث از بیانیه حقوق بشر هستیم. ما خواهان حکومتی منتخب خود و نمایندگانمان هستیم. هدف ما استقراردموکراسی- عدالت اجتماعی وحکومت قانون است. ازادی شخصی و اجتماعی  حق شهروندی بدیهی ماست. در واقع دستیافتن به چنین حقوق بدیهی در جهان متمدن امروز نمیبایستی توام با جنگ وخونریزی باشد.
 ما بطور مستمر و شبانه روزی توسط رسانه ها  بمباران اطلاعاتی میشویم. هر گروه و دسته ای ما را به یک سو هدایت میکند. بسیاری هنوز فریب  ترفندهای نفاق افکن را میخورند! از این شاخه به ان شاخه پریدن نیروی ما را به تحلیل میبرد! روشنفکران و جوانان ما را فرسوده و نهایتا سرخورده و بیزار میکند. راه دیگری جز همبستگی و اتحاد برای رسیدن به اسایش و خوشبختی ملتمان نمیتوان سراغ  گرفت. اتحاد رمز پیروزی و رسیدن ما و ملتمان به سر منزل ازادی ست. هر یک موظفیم قدری از علائق خود را در راه  اتحاد بزرگ  هزینه کنیم. عبور از دگم های سیاسی که ما را روبروی هم قرار میدهند- اگر چه اسان بنظر نمیرسد-  ولی ثمر ان بیش از رسیدن به یک علاقه فردی یا گروهی ست! برای هر یک از ما پیشامده که فرصتی را به طمع فرصتی بهتر پسزده و بدنبال امیدی واهی دویده ایم. این فرصت سوزی گاه  عادت میشود. سالها میگذرد وانگاه که به گذشته مینگریم افسوس میخوریم." افسوس " گیاهی عقیم است. درخت بی بار و بر است. مزه افسوس تلخ است. باری اندوهگین و نازا دارد. از فرصتها استفاده کنیم. متحد شویم و از وقت و نیروی خود در جهتی واحد استفاده کنیم. پتانسیلها را بشناسیم و به بالندگی انها یاری کنیم. بخودائیم تا خدائی کنیم!